نوشتن ابزار ابراز است. کافیست قلمی روی کاغذ یا انگشتی روی کیبورد بگذاریم تا افکار و احساساتمان را ببینیم.
در کتاب «خلاقیت نوشتاری و هنر نوشتن» که دیگر چاپ نشد، پژوهشهای مختلفی جمعآوری شده که نشان میدهند نوشتن ذهن ما را فعال و خلاقتر میکند، و با استمرار اعتماد به نفس و خودشناسی را پرورش میدهد. این جملهها میتواند برای همهی کسانی که اهل نوشتن هستند یا همیشه شیفتگییی برای نوشتن داشتهاند الهامبخش باشد.
در ادامهی این مقاله برویم سراغ نتایج پژوهشهای مهم این کتاب و با هم مرورشان کنیم:
تأثیر نوشتن بر ذهن و خلاقیت
نوشتن فرایندی برای ابراز خودمان است.
ویروست (۱۹۸۰) میگوید: آموزش نوشتن خلاق به عنوان یک هنر و دستیابی به حس ابزار خود باعث تحرک و افزایش قدرت ذهن میشود. و در ادامهاش فولویر (سال ۱۹۸۷) میگوید که نوشتن تغذیهکنندهی بازیابی ذهنی و خلاقیت است، افکار را قابل دیدن میکند و توجه نویسنده را به ایدههای جدید جلب میکند. به عبارت دیگر، نوشتن یک جنبه قدرتمند تفکر است.
ابزاری برای خودابرازگری دانشآموزان
نوشتن میتواند راهی برای بیان مشکلات و گرههای عمیق وجودی باشد، بهویژه برای دانشآموزانی که در کلاس به دلیل شرایط جسمی، ذهنی، نژادی یا اجتماعی در اقلیت قرار دارند (میکامز، ۲۰۰۵؛ پارلو، ۲۰۰۳) در کنار نوشتن برای همهی دانشآموزشها و دانشجویان وسیلهیی برای مدیریت اضطراب و درک بهتر مطالب است.
تقویت تفکر نقاد
پیتلیک (۱۹۹۳) و یانگ (۲۰۰۲) نوشتن را به عنوان عاملی مؤثر در پرورش تفکر انتقادی معرفی کردند. برتهاف (۱۹۸۲) معتقد است که این فرایند مستلزم تشخیص ارتباط میان امور، نظمدهی به آنها و رسیدن به تفکر انتقادی است.
پیرتو در مطالعهای بر ۱۶۰ نویسنده موفق قرن بیستم دریافت که بسیارشان با مشکلات و حوادث ناگوار روبهرو بودند، اما نوشتن به آنها کمک کرده تا بر دشواریها فائق آیند و جایگاه اجتماعی مناسبی پیدا کنند. در ادامهاش هیز (سال ۲۰۰۵) نوشتن را روشی مؤثر برای بیان تجربیات پیش از آنکه زبان توانایی بیانشان را پیدا کند، معرفی کرده است.
ابراز وجودی زنان
سونیک (۲۰۰۶) نشان داد که نوشتن برای زنان ابزاری قوی برای بیان احساسات و تجربهها در جوامعی با تبعیض گسترده است. همینطور میکامز (۲۰۰۵) در مطالعهی موردیاش روی زنی ۴۶ ساله دید که نوشتن به او اجازه میدهد خود را بازشناسی کند و با دیگران درک متقابل ایجاد نماید، حتا زمانی که مهارتهای اجتماعیاش دچار نقصان شده بود.
در پایان
سطرهایی که خواندیم تنها نظریه و پژوهش نیستند؛ نقشهی راهیاند برای درک اهمیت نوشتن و تأثیرش برای بخشهای گوناگون زندگیمان.
هر بار که قلممان روی کاغذ حرکت میکند -حتا اگر فقط چند جملهی پراکنده باش- ذهن در حال سازماندهی دوبارهی خودش است. احساسات خام صیقل میخورند، تجربهها شکل میگیرند و هر شخصی با شیوهی خودش رابطهی تازهیی با جهان میسازد.
یک پاسخ
عالی بود. جسارتا خط سوم از قسمت اول «حس ابراز» هست یا «حس ابزار»؟ با توجه به متن پاراگراف به نظرم «ابراز» درستتر است.