نتایج علمی شگفت‌انگیزی دربارۀ نوشتاردرمانی

نتایج علمی شگفت‌انگیزی دربارۀ نوشتاردرمانی

آزمایش‌ها و تحقیقات زیادی در جهان انجام‌شده که فواید نوشتاردرمانی را بر افزایش سلامت روانی و جسمانی به‌وضوح نشان می‌دهند.

نوشتاردرمانی برای کسانی که از شرایط دشوار زندگی رنج می‌بردند بسیار مناسب است. جملۀ معروفی با این مضمون هست که می‌گوید قلم از قرص قوی‌تر است.

فهرست بلندبالایی از این تحقیقات در حوزۀ نوشتار درمانی وجود دارد. در اینجا فقط به چند مورد از آن‌ها اشاره می‌کنیم و علاقه‌مندان به بررسی بیشتر را به انبوه منابعی که در این زمینه وجود دارد، ارجاع می‌دهیم.

۱

بررسی‌ها نشان داده حتی ضربان قلب و تنفس یک جنایتکار بعد از اعتراف، بلافاصله نسبت به قبل به میزان زیادی کاهش می‌یابد. همین باعث شده تحقیقاتی انجام شود که نشان می‌دهد همه ما بعد از مواجهه با گذشته در هنگام نوشتن احساس بهتری داریم.

۲

طی یک پژوهش شش هفته بعد از نوشتن پیاپی درباره رویدادهای پراسترس، مراجعه دانشجویان به مرکز بهداشت بسیار کمتر شده‌ بود.

۳

نمونه خون افراد، شش هفته بعد از نوشتن درباره موضوعاتی که آن‌ها را از دیگران پنهان می‌کنند، افزایش پاسخ ایمنی و لنفوسیت‌ها (گلبول‌های سفید از بین برنده باکتری‌ها و ویروس‌ها) را نشان داد.

۴

از عده‌ای با بیماری آسم و عده دیگری با بیماری آرتروز (ورم مفاصل) خواسته شد که درباره پراسترس‌ترین تجربه زندگی‌شان در ۲۰ دقیقه طی ۳ روز متوالی بنویسند. چهار ماه بعد محققان دریافتند که تقریباً نیمی از آن‌ها در علائمشان بهبودهای بالینی نشان دادند. اما در گروهی که فقط درباره نقشه‌های روزانه‌شان نوشته بودند، هیچ‌گونه تغییری مشاهده نشد.

البته محققان هشدار می‌دهند که نوشتن نباید جایگزین درمان نسخه‌ای شود و هنوز معلوم نشده است که آیا تأثیر وظیفه نوشتن بیش از چهار ماه ادامه پیدا می‌کند، بااین‌حال آشکار شده است که بازخورد فوق‌العاده خوبی برای یک ساعت نوشتن وجود دارد.

کسانی که درباره حوادث آسیب‌زای زندگی‌شان نوشته‌اند، توانسته‌اند آن‌ها را به شکل بهتری پشت سر بگذارند و شادی و سلامتی بیشتری را حس کنند.

۵

محققان دو ویژگی را مشخص کرده‌اند که سلامتی بیشتر را پیش‌بینی می‌کند. استفاده تکراری‌تر از واژه‌های هیجانی مثبت (مثل خوب، شاد، عشق) و تعداد متعادلی از واژه‌های هیجانی منفی (مثل عصبانی، ضربه، زشت). در مطالعه‌ای درباره زنان تارک‌دنیا و نوشته‌هایشان، معلوم شد کسانی که نوشته‌های اولیه‌شان در سال‌های جوانی بیشترین محتوای هیجانی مثبت را داشت، بیشتر عمر کرده‌اند. احتمال دارد یک سبک توجیهی خوش‌بینانه ـ در تضاد با یک سبک بدبینانه ـ بتواند فرد را به‌سوی احساسات والاترِ خوب زندگی کردن و حتی طول عمر بیشتر سوق دهد.

۶

در یک دوره پنج‌ماهه بعد از نوشتن، کسانی که فقط درباره فواید حاصل از رویداد آسیب‌زا نوشتند، کمتر به درمانگاه‌ها مراجعه کردند. معلوم شد که دیدن جنبه مثبت این رویدادها می‌تواند آزردگی کمتری ایجاد کند.

۷

نتایج زیادی گزارش شده است که نوشتاردرمانی ابزار کمک به خویشتن را برای افراد فراهم کرده است. مثلاً تحقیقات جودیث پیزارو (۲۰۰۴) نشان داده است که پس از گذشت یک الی یک و نیم ماه از پایان دوره آموزشی نوشتاردرمانی، تغییرات زیادی در سلامت جسمانی و روانی شرکت‌کنندگان گزارش شده است.

البته تحمل برون‌ریزی زیادِ هیجان‌های منفی و اضطراب‌ها گاهی برای شرکت‌کنندگان دشوار است و باعث انصراف از ادامه دوره می‌شود. در چنین مواردی، فنون دیگری از شاخه‌های هنردرمانی (مانند نقاشی، مجسمه‌سازی و صنایع‌دستی) در کنار نوشتاردرمانی توصیه می‌شود. گاهی سوادِ کمِ خواندن و نوشتن یا تجربه‌های تلخ کلاس‌های املاء و انشاء در مدرسه، باعث می‌شود کسانی از نوشتن گریزان شوند. یا شدت رویداد آسیب‌زا چنان عمیق بوده که فرد از نوشتن آن طفره می‌رود.

درباره بعضی بیماران باید آشکارسازیِ نوشتنی با آموزش مهارت‌های مقابله‌ای همراه شود که بتوانند بر احساسات منفی خود غلبه کنند. .

ما هنوز نمی‌دانیم چرا نوشتن درباره رویدادهای پردرد زندگی می‌تواند سلامتی را بهبود بخشد ولی پاسخ احتمالاً در جایی از روابط همچنان اسرارآمیز بین فشار روانی و اختلال قرار گرفته است. فرض کنیم افراد از طریق بازداریِ روان‌شناختی یعنی پنهان کردن احساساتشان با تجربه‌های پراسترس مقابله می‌کنند. این بازداری به سیستم ایمنی بدن آسیب می‌رساند. وقتی شخص از طریق کلمات خود را مجبور می‌کند تجربه آسیب‌زایش را کنترل و محدود کند، تجربه‌های منفی را کاهش می‌دهد و نظم ایمنی را بازمی‌گرداند.

 

تهیه و تنظیم: کبری حسینی

منبع: کتاب نوشتاردرمانی

 

کلاس آنلاین نویسندگی | بزرگ‌ترین دورۀ نویسندگی در ایران

دیدگاه شما